okładka
okładka
strona główna w numerze kluby rowerowe kalendarium forum razem na rower galeria czytelników w następnym numerze archiwum o nas redakcja reklama prenumerata sieć sprzedaży

skomentuj »
n.p.m.
partnerzy

twojmedyk.pl

sportportal.pl

trasymasy.pl

Reklama

pierwszy rower
pierwszy rower
strona główna >> 10/2013 >> Nie oczekuję taryfy ulgowej

nowości

Limitowane buty

Rowerzyści uwielbiają limitowane edycje produktów – przynajmniej ci, którzy wyszukują nowości dla „Rowertouru”!... »

W drogę z ukochanym...

… pieskiem. Basil – znany producent sakw, koszy i akcesoriów do rowerów miejskich, zaprezentował koszyk na bagażnik,... »

Laweta dla cyklisty

Polska myśl techniczna nie ustaje w poszukiwaniach swojej niszy w rowerowym świecie. Mamy już świetne przyczepki pod sakwy, mamy sakwy, a... »

Dla wymagających

Nowa opona w rodzinie Schwalbe Marathon: GT Tour łączy zaawansowaną ochronę przed przebiciem (6/7 w skali Schwalbe Protection) z nowym profilem... »

Składak na doby

Słynne składaki amerykańskiej firmy DAHON będzie można w tym sezonie nie tylko kupować, ale też wypożyczać. Dzięki możliwości złożenia... »

Skutecznie i bez obijania

Zapięcie Axa Holding 1000 wyróżnia się możliwością wygodnego złożenia do niewielkich rozmiarów i umocowania na przykład na... »

poradniki

Lekka i oddychająca

Nikt z nas nie lubi, gdy mokra od potu odzież lepi się do ciała. Korzyści, jakie płyną ze stosowania termoaktywnego ubioru przemawiają za tym,... »

Qeridoo Kidgoo 2

 rowertest >> Qeridoo Kidgoo 2 »

Styl życia >> Daria Bogdańska


Nie oczekuję taryfy ulgowej

Z Darią Bogdańską,współorganizatorką Festiwalu Filmów Rowerowych,założycielką Warszawskiego Funduszu Kurierskiego, rozmawia Jakub Terakowski
W sklepie rowerowym pracowałam zarówno jako sprzedawca, jak i mechanik, zajmowałam się składaniem rowerów, serwisem, naprawami

Rzadko widuję dziewczyny w sklepie rowerowym, za ladą...
– Jakiś czas temu zmieniłam pracę. Zarobkowo po raz pierwszy wsiadłam na rower w wieku 17 lat, dowoziłam wówczas posiłki klientom pewnej warszawskiej restauracji wegetariańskiej. Spotykałam kurierów, zawierałam znajomości, zaczęłam wnikać w ich środowisko. Po roku przeniosłam się do Londynu, gdzie zostałam zatrudniona jako kurierka rowerowa. Przez kolejne pięć lat było to moje główne źródło utrzymania – najpierw w Anglii, a później w Polsce, w Warszawie. Pewnego dnia powiedziałam dość. Te tysiące kilometrów znużyły mnie, ale dzięki nim zdobyłam nowe umiejętności; obsługa roweru, naprawy, serwis przestały być dla mnie czarną magią. Naturalną koleją rzeczy znalazłam więc pracę w sklepie rowerowym, znów najpierw nad Tamizą, a potem nad Wisłą. Zaplatałam tam koła.

Co robiłaś?

– Składałam je z poszczególnych części: piast, szprych, obręczy i nypli. Ostatnio zajmowałam się tym także w Hiszpanii. A nawiązując do Twojej pierwszej kwestii: owszem, zarówno w kurierce, jak i w warsztatach oraz sklepach rowerowych kobiety stanowią absolutną mniejszość.

Zatrudniono Ciebie bez zastrzeżeń, czy też musiałaś wykazać się szczególnymi umiejętnościami?

– Nasze środowisko jest niewielkie. Pierwszą pracę znalazłam w sklepie, do którego przyjeżdżałam jeszcze jako kurierka, kupowałam części, pożyczałam narzędzia, znali mnie tam i to wystarczyło. Kolejna praca – w Warszawie – przyszła do mnie sama; dowiedziałam się o niej pocztą pantoflową i zostałam zarekomendowana. Na pół etatu zatrudniono mnie wówczas w sklepie rowerowym, na pół w kooperatywie kurierskiej.

Więcej: czytaj w numerze „Rowertouru”
 



Zdjęcie: Radek Kołakowski