Witam!
Niestety, tegoroczna obfita zima po raz pierwszy od wielu lat, spowodowała, że w styczniu nie byłem na rowerze ani razu! Dla mnie to już ekstremum. W moim przypadku to coś nieprawdopodobnego, stan prawie chorobowy, więc również rodzina współczuje mi jak nigdy.
Mój ukochany rower - przygotowany, nasmarowany, gotowy do drogi, czeka sobie cierpliwie w domu na specjalnym dywaniku. Ale już niedługo, chociaż teraz skręca mnie straszliwie na jego widok. Powiedziałem więc dzisiaj kategorycznie, że lutego już nie odpuszczę za żadne skarby.
Całe szczęście, że mam alternatywę w postaci nart. To piękny sport i znakomity trening dla rowerzystów w niełasce zimowej pogody, więc szusuję sobie ostro za wszystkie czasy, tym bardziej, że do Wisły mam 65 - 70 km. Normalnie pokonuję ten odcinek rowerem w dwie godziny z małym hakiem, teraz jednak zmuszony jestem zmienić kierownicę na okrągłą. Jadąc, obiecuję sobie, że odpracuję tę obrzydliwą zdradę roweru z nawiązką.
Dodatkowo, radząc sobie z tym zimowym patem, nadrabiam zaległości książkowe. Przeczytałem więc Robba Maciąga : " Rowerem przez Chiny, Wietnam i Kambodżę" i połykam wprost ostatnie strony znakomitej książki Kazimierza Nowaka:"Rowerem i pieszo przez Czarny Ląd", a już leży przede mną ostatnia pozycja rowerowa Adama Chałupskiego :" Rowerem do Indii". Tak więc przynajmniej chociaż duchowo nieźle sobie popedałowałem z moimi bohaterami.
Na koniec mojego wywodu, przytoczę fantastyczny fragment, z książki wspomnianego już Robba Maciąga, charakteryzujący genialnie moją filozofię pojmowania roweru :
" Rower, dzięki któremu można uciec od życia, od siebie i od innych.
Rower, dzięki któremu można tak wiele przeżyć, spotkać Człowieka i odnaleźć siebie. Pchając się uparcie do przodu siłą własnych mięśni i woli".
I takiego właśnie uporu, woli i siły mięśni życzę wszystkim rowerzystom  w nowym sezonie -  pozdrawiam  Olbiker

Na szczęście u mnie już da się jeździć po lasku. Od strony południowej i zachodniej śniegu zostało coraz mniej, a ten po po północnej i wschodniej trzyma się mocno, ale chyba z racji na wielokrotny cykl zamrażania stwardniał na beton i już się nie zapadam "po kolana". Wystarczy uważać w paru miejscach, gdzie lód się robi: przy śladach samochodów dojeżdżających do ogródków działkowych.

Na dróżce osiedlowej wypróbowaliśmy jazdę "rodzinną" i okazało się, że moja 12 letnia córka już nie jest taka mała i chyba trzeba będzie kupić jej rower na kołach 26".
No i namówiłem rodzinę, by w okolicach Bożego Ciała wyskoczyć na rowery do Słowińskiego Parku Narodowego. Miejsc do zwiedzania sporo, tras rowerowych trochę jest, akurat na kilka dni.